Deniz tabanı yayılması, tektonik plakalar birbirinden uzaklaştıkça okyanusun dibinde meydana gelir. Deniz tabanı hareket eder ve kıtaları da beraberinde taşır. Okyanusların ortasındaki sırtlarda yeni okyanus kabuğu oluşur. Deniz tabanı yayılma sırtları için motive edici güç, magma basıncından ziyade tektonik plaka çekimidir, ancak yayılma sırtlarında tipik olarak önemli magma aktivitesi vardır.

Orta Atlantik Sırtı'nda (ve diğer yerlerde), üst mantodan gelen malzeme okyanus plakaları arasındaki faylardan yükselir. Levhalar birbirinden uzaklaştıkça yeni bir kabuk oluşturur. Yeni kabuk daha sonra yavaşça sırttan uzaklaşır. Deniz tabanı yayılması, levha tektoniğindeki kıtasal sürüklenmeyi açıklamaya yardımcı olur. Okyanus çukurlarında, deniz tabanı kabuğu aşağı kayar ve kıtasal kabuğun altına girer.

Kıtaların sürüklenmesine ilişkin daha önceki teoriler (örneğin Alfred Wegener tarafından) kıtaların okyanus boyunca 'sürüldüğü' yönündeydi. Modern fikir ise okyanus tabanının kendisinin hareket ettiği ve okyanus ortasındaki bir sırttan genişlerken kıtaları da beraberinde taşıdığı yönündedir. Günümüzde bu görüş kabul görmektedir. Bu fenomene zayıf üst manto ya da astenosferdeki konveksiyon neden olmaktadır.

Ayrıca yayılma oranları sırtın hızlı mı, orta mı yoksa yavaş mı olduğunu belirler. Genel bir kural olarak, hızlı sırtların yayılma hızı yılda 9 cm'den fazladır. Orta dereceli sırtlar 4-9 cm/yıl yayılma hızına sahipken yavaş yayılan sırtlar 4 cm/yıldan daha az yayılma hızına sahiptir.