Önerme, felsefe ve mantıkta kullanılan bir terimdir. Doğruluk değeri olan, yani doğru ya da yanlış olduğu kanıtlanabilen bir ifadedir. Bir önermenin geçerli olabilmesi için, önermenin doğru ya da yanlış olduğunu kanıtlamak mümkün olmalıdır. Birçok mantık öğretmeni ve öğrencisi ifade ve önerme terimlerini aynı anlamda kullanmaktadır.
Aynı önermeyi birçok şekilde ifade etmek mümkündür. Önermeler yalnızca gerçek anlamlarıyla ilgilenir, önermenin ifade ediliş biçimiyle değil. Önermeler farklı görünebilir ancak aynı anlama gelebilir. İki farklı önerme aynı anlama geldiğinde, bunların eşanlamlı olduğu söylenir, yani her bir ifade aynı anlama gelir.
Örneğin, "Snow is white" (İngilizce) ve "Schnee ist weiß" (Almanca) farklı dillerde yazıldıkları için farklı cümlelerdir. Ancak tamamen aynı anlama gelirler: kar beyazdır. İfade hangi dilde yazılmış olursa olsun, aynı anlama gelecektir. Sonuç olarak, bu ifadeler eşanlamlıdır.
Aristoteles mantığında önerme, bir özne aracılığıyla bir eylemin veya yüklemin gerçekleştiğini doğrulayan veya reddeden belirli bir cümle türüdür. Aristotelesçi önermeler "Tüm insanlar ölümlüdür" ve "Sokrates bir insandır" gibi biçimler alır. Her cümlede, öznenin (insanlar, Sokrates) doğru ya da yanlış olduğu kanıtlanabilen bir durumu (ölümlüdür, insandır) vardır.
Mantıksal pozitivizmde, doğruluk değerine karar verilmesi mümkün olmayan bir önerme anlamsızdır. Örneğin, tanrıların varlığına ilişkin önermeler mantıksal pozitivizm altında kanıtlanamaz. İfadelerin doğruluk değeri olmadığı için, bir mantıksal pozitivist tanrılar hakkındaki önermelerin ("Tanrı vardır" veya "Tanrı yoktur" gibi) mantıksal bir anlamı olmadığını düşünür.