Vetus Latina, Vulgate Latince konuşulan dünyada kullanılan standart versiyon haline gelmeden önce Latinceye çevrilmiş olan İncil metinleri koleksiyonuna verilen isimdir. Metinlerin kendileri Eski Latince değil, Geç Latince olarak yazılmıştır. Genellikle Vulgate'den farklı kelimeler kullanırlar. Tam bir el yazması günümüze ulaşmamıştır, sadece parçaları bilinmektedir. Hippolu Augustinus gibi Kilise babaları bu metinlerden alıntılar yaptığı için birçok metin pasajı bilinmektedir.

Vulgate, 16. yüzyılda düzenlenen Trent Konsili'nden bu yana Roma Katolik Kilisesi'nin resmi Kutsal Kitap çevirisidir.

Bununla birlikte, Vetus Latince metinlerin bir kısmı Liturji'de varlığını sürdürmektedir:

Eski Latince metin şu anlama gelir: "Yücelik yücelerdeki Tanrı'ya, esenlik yeryüzündeki iyi niyetli insanlara aittir". Vulgate metni "Yücelik en yücelerdeki Tanrı'ya, esenlik yeryüzündeki iyi niyetli insanlara aittir" anlamına gelir.

Muhtemelen Eski Latince ile Vulgate arasındaki en iyi bilinen fark Pater Noster'dadır; burada Vetus Latina'daki quotidianum panem, "günlük ekmek" ifadesi Vulgate'de supersubstantialem panem, "maddi olmayan ekmek" haline gelir.