Mantar meşesi (Quercus suber) orta büyüklükte, yaprak dökmeyen bir meşe ağacıdır. Güneybatı Avrupa ve kuzeybatı Afrika'da yetişir.

Boyu 20 metreye kadar uzar, ancak doğal ortamında genellikle bu kadar uzun değildir. Yaprakları 4-7 cm uzunluğunda, üstü koyu yeşil, altı daha soluk, yaprak kenarları genellikle aşağıya doğru kıvrıktır. Meşe palamutları 2-3 cm uzunluğundadır.

Ağaç kalın, mantarımsı bir kabuk oluşturur. Zamanla bu kabuk önemli ölçüde kalınlaşabilir ve her 10-12 yılda bir mantar olarak hasat edilir. Mantarın hasat edilmesi ağaca zarar vermez ve yeni bir mantar tabakası yeniden oluşur, bu da onu yenilenebilir bir kaynak haline getirir. Bu ağaç İspanya, Portekiz, Cezayir, Fas, Fransa, İtalya ve Tunus'ta yaygın olarak yetiştirilmektedir. Mantar meşesi ormanları bu ülkelerde yaklaşık 2,5 milyon hektarlık bir alanı kaplamaktadır. Portekiz dünya mantar hasadının %50'sini gerçekleştirmektedir. Mantar meşeleri, yaşlı ve verimsiz ağaçların orman yönetimi amacıyla kesilmesi dışında Portekiz'de yasal olarak kesilemez.

Mantar meşeleri yaklaşık 150-250 yıl yaşar. Bakir mantar (veya 'erkek' mantar) genellikle 25 yaşındaki ağaçlardan kesilen ilk mantardır. İkinci hasat için 10-12 yıl daha gereklidir ve bir ağaç ömrü boyunca bir düzine kez hasat edilebilir. Mantar hasadı tamamen makine kullanılmadan yapılır.

Avrupa mantar endüstrisi yılda 340.000 ton mantar üretmekte ve bunun değeri 1,5 milyar Avro'dur. Bu sektörde 30,000 kişi çalışmaktadır. Şarap mantarları, ağırlık olarak mantar kullanımının %15'ini ancak gelirlerin %66'sını temsil etmektedir.

Mantar meşeleri bazen tek ağaç olarak dikilir. Böylece sahiplerine küçük bir gelir sağlarlar. Ağaç bazen süs için de yetiştirilir. Hindi meşesi (Quercus cerris) ile melezleri hem güneybatı Avrupa'da vahşi doğada hem de yetiştiricilikte düzenli olarak görülür; melez Lucombe Meşesi Quercus × hispanica olarak bilinir.

Bir miktar mantar da doğu Asya'da ilgili Çin mantar meşesinden (Quercus variabilis) üretilmektedir.