Yaşlı orman (aynı zamanda birincil orman, bakir orman, ilkel orman, geç seral ormanı veya Britanya'da antik ormanlık alan olarak da adlandırılır), fazla bozulmadan büyük bir yaşa ulaşmış bir ormandır.

Eşsiz ekolojik özelliklere sahiptir ve bir doruk topluluğu olarak sınıflandırılabilir. Eski büyüme özellikleri ağaçlarla ilgili çeşitli yapıları içerir. Bunlar, ormanlık ekosistemin biyo-çeşitliliğini artıran yaban hayatı habitatları sağlar.

Genellikle yaşlı ormanlar çok katmanlı, açık kanopilere sahiptir. İç içe geçmiş gölgelik genellikle güneş ışığının alt ağaçlara veya orman tabanına ulaşmasını engeller. Yaşlı ormanlarda ayrıca çeşitli ağaç boyları ve çapları ile orman tabanına yayılmış büyük kütükler (veya ağaç gövdeleri) bulunur. Avrupa'da ormanların %7'sinden daha azı yaşlı ormandır ve bunun başlıca sebebi 20. yüzyıldaki endüstriyel ağaç kesimleridir. Amerika Birleşik Devletleri'nde ise yaşlı ormanların yalnızca %10'unun kaldığı tahmin edilmektedir. Asya'da yaşlı ormanlar bazen bölgesel çatışmalarda kaybolmaktadır.