Kalkülüste integral, bir denklemin grafiğinin altındaki alandır (bazen "eğrinin altındaki alan" olarak da söylenir). İntegral, türevin tersidir ve diferansiyel hesabın zıttıdır. Türev, bir eğrinin değişim oranı olarak dikliğidir (veya "eğimidir"). "İntegral" kelimesi "tam sayılarla ilgili" anlamına gelen bir sıfat olarak da kullanılabilir.

Kalkülüste integralin sembolü: ∫ {\displaystyle \int _{\,}^{\,}}{\displaystyle \int _{\,}^{\,}} uzun bir "S" harfi olarak. Bu sembol ilk olarak Gottfried Wilhelm Leibniz tarafından, y = f(x) gibi bir denklemin kapladığı alanın toplamını ifade etmek için stilize edilmiş "ſ" (summa, Latince toplam) olarak kullanılmıştır.

İntegraller ve türevler, matematiğin kalkülüs adı verilen bir dalının parçasıdır. Bu ikisi arasındaki bağlantı çok önemlidir ve Kalkülüsün Temel Teoremi olarak adlandırılır. Teorem, bir toplamanın bir çıkarma ile tersine çevrilebilmesine benzer şekilde, bir integralin bir türev ile tersine çevrilebileceğini söyler.

Entegrasyon, bir problemde birimleri çarpmaya çalışırken yardımcı olur. Örneğin, oran içeren bir problem, ( mesafe zaman ) {\displaystyle \left({\frac {\text{distance}}{\text{time}}\right)}{\displaystyle \left({\frac {\text{distance}}{\text{time}}}\right)} , sadece mesafe içeren bir cevaba ihtiyaç duyuyorsa, bir çözüm zamana göre integral almaktır. Bu, ( mesafe zaman ) × zaman {\displaystyle \left({\frac {\text{distance}}{\text{time}}}\right)\times {\text{time}}}{\displaystyle \left({\frac {\text{distance}}{\text{time}}}\right)\times {\text{time}}} içindeki zamanı iptal etmek için zamanla çarpmak anlamına gelir. Bu, hız grafiğinin küçük dilimlerini bir araya getirerek yapılır. Dilimlerin genişliği sıfıra yakındır, ancak bunları sonsuza kadar eklemek bir bütün oluşturmalarını sağlar. Buna Riemann Toplamı denir.

Bu dilimler toplandığında, ilk denklemin türevi olan denklem elde edilir. İntegraller, birçok küçük şeyi elle toplamanın bir yolu gibidir. Toplama gibidir, yani 1 + 2 + 3 + 4.... + n {\displaystyle 1+2+3+4....+n}{\displaystyle 1+2+3+4....+n} . Entegrasyonun farkı, aradaki tüm ondalık sayıları ve kesirleri de eklememiz gerektiğidir.

İntegrasyonun yararlı olduğu bir başka zaman da bir katının hacmini bulmaktır. Katının iki boyutlu (genişliği olmayan) dilimlerini, bir genişlik elde edene kadar sonsuza kadar birbirine ekleyebilir. Bu, nesnenin artık üç boyuta sahip olduğu anlamına gelir: orijinal iki boyut ve bir genişlik. Bu, tanımlanan üç boyutlu nesnenin hacmini verir.