Genellikle Tapınak Şövalyeleri veya Tapınak Tarikatı (Fransızca: Ordre du Temple veya Templiers) olarak bilinen İsa'nın ve Süleyman Tapınağı'nın Yoksul Askerleri (Latince: Pauperes commilitones Christi Templique Salomonici), Batı Hıristiyanlığının en ünlü askeri tarikatları arasındaydı. Örgüt Orta Çağ'da iki yüzyıl boyunca varlığını sürdürmüştür. Asıl amacı Kudüs'ün Müslümanların elinden alınmasından sonra Kudüs'e hacca giden çok sayıda Hıristiyanın güvenliğini sağlamak olan tarikat, 1096 yılındaki Birinci Haçlı Seferi'nden sonra kurulmuştur.
Roma Katolik Kilisesi tarafından 1129 yılı civarında resmen onaylandı ve birçok Hıristiyan tarafından tercih edilen bir hayır kurumu haline geldi ve üye ve güç olarak hızla büyüdü. Tapınak Şövalyeleri kırmızı bir haçla dörde bölünmüş beyaz mantolar giyerlerdi ve Haçlı Seferleri'nin en yetenekli savaşçı birlikleri arasındaydılar. Tarikatın savaşmayan üyeleri Hıristiyanlık âlemi boyunca büyük bir ekonomik altyapıyı yönetmiş, bankacılığın ilk biçimi olan finansal tekniklerde yenilikler yapmış ve Akdeniz ve Kutsal Topraklar boyunca birçok tahkimat inşa etmişlerdir.
Tapınakçılar'ın başarısı Haçlı Seferleri'ne sıkı sıkıya bağlıydı; Kutsal Topraklar kaybedilince Tarikat'a olan destek de azaldı. Tapınakçılar'ın gizli kabul töreni hakkındaki söylentiler güvensizlik yarattı ve Tarikat'a borçlu olan Fransa Kralı Philip IV, Papa Clement V'e Tarikat'a karşı harekete geçmesi için baskı yapmaya başladı. 1307'de Tarikat'ın Fransa'daki pek çok üyesi tutuklandı, sahte itiraflarda bulunmaları için işkence gördü ve ardından kazığa bağlanıp yakıldı. 1312'de Papa Clement, Kral Philip'in devam eden baskısı altında, Tarikatı dağıttı.