Fonetik ('ses' ya da 'ses' anlamına gelen Yunanca φωνή, phone kelimesinden gelir) insan konuşmasındaki seslerin bilimidir. Fonetik konusunda uzman olan bir kişiye fonetikçi denir.
Fonetik teori, konuşmadaki seslerin (telefonlar olarak adlandırılır) doğası ve bunların nasıl yapıldığı, duyulduğu ve düşünüldüğü ile ilgilidir. Ondan gelen fonoloji, ses sistemlerini ve ses birimlerini (fonemler ve ayırt edici özellikler gibi) inceler. Fonetik, ortografik dilbilimin iki bölümünden biridir, diğer bölüm yazımdır, gramer ve sözlükten farklıdır.
Fonetiğin üç ana dalı vardır:
- Artikülasyon fonetiği, artikülasyonun yeri ve dudakların, dilin, ses yolunun ve ses kıvrımlarının hareketiyle ilgilidir,
- ses dalgalarının özellikleri ve iç kulağın bunları nasıl işittiği ile ilgilenen akustik fonetik ve
- işitsel fonetik, konuşma algısı ile ilgilenir (çoğunlukla beynin kulakların duyduklarını nasıl düşündüğü)
Uluslararası Fonetik Birliği (IPA) tarafından tanınan ve Uluslararası Fonetik Alfabe adı verilen yazı sisteminde gösterilen 100'den fazla farklı telefon vardır.
Fonetik ilk kez 2.500 yıl önce bugünkü Hindistan'da, Pāṇini'nin MÖ 5. yüzyılda Sanskrit dilbilimi üzerine yazdığı makalede Sanskritçe'deki ünsüzlerin eklemlenme yeri ve biçimi hakkında yazmasıyla çalışılmıştır. Bugün başlıca Hint alfabeleri ünsüzlerini Pāṇini'nin yaptığı gibi sıralar.