Sesli harf uzunluğu, bir kelimede sesli harfin ne kadar uzun söylendiğinin tamamen farklı bir kelime yaratabildiği dillerdeki bir özelliktir. Bu özellik Japonca, Arapça, Hawai dili, Klasik Latince ve Tayca gibi birçok dilde bulunsa da, bu özelliğe sahip olmayan birçok dil de vardır.

Buna örnek olarak Japonca'da kısa sesli harflerden oluşan chizu (kısa süre söylenen sesli harf) ve uzun sesli harflerden oluşan chīzu (uzun süre söylenen sesli harf) kelimeleri verilebilir. Duyulabilen tek fark "I" sesli harfinin ne kadar uzun söylendiğidir. Sesli harfin söylenme süresi tamamen farklı iki kelime yaratabilir. Chizu "harita" anlamına gelirken, chīzu "peynir" anlamına gelir.

IPA kullanırken, iki nokta üst üste (:), kendisinden önceki sesli harfin uzun bir sesli harf olduğunu göstermek için kullanılır. Örneğin, IPA'da chizu /t͡ɕizɯ/ olarak yazılır, ancak chīzu /t͡ɕi:zɯ/ olarak yazılır.

Eski İngilizcede sesli harf uzaması varken, İngilizcenin modern lehçelerinin çoğunda bu yoktur. Örneğin, God (Tanrı) ve good (iyi) kelimeleri eskiden aynı sesli harflere sahipti, ancak uzun bir sesli harf olan good (/go:d/) kelimesindeki sesli harf, kısa bir sesli harf olan God (/god/) kelimesindeki sesli harften daha uzun söylenirdi. Modern İngilizcedeki ünlü sesler Eski İngilizceden çok farklı olsa da, okuyucular genellikle İngilizce bir kelimenin yazımına bakarak ünlülerin eskiden nasıl söylendiğine dair bir fikir edinebilirler, bu da genellikle kelimelerin mevcut telaffuzlarından ziyade tarihsel köklerini gösterir. Eski İngilizcede uzun ünlüler, gōd (iyi) sözcüğünde olduğu gibi ünlü harfin üstünde bir çubukla yazılabilir. Daha sonra, Orta İngilizce günlerinde, uzun ünlüleri hecelemek için kullanılan yazımlar arasında book veya break'te olduğu gibi iki sesli harfin birlikte yazılması ve hate'te olduğu gibi kelimenin sonuna sessiz bir "E" konulması yer aldı. Bu sesli harflerin hepsi, İngilizcedeki sesli harflerin eskisinden çok farklı seslere dönüştüğü İngilizcedeki Büyük Sesli Harf Değişimine kadar uzun sesli harflerdi.

Klasik Latincede hem sesli hem de sessiz harfler uzatılırdı ve uzun sesli harflerin üzerinde bir makron ya da düz bir yatay çizgi bulunurdu. Klasik Latincede ānus (/ˈaː.nus/), annus (/ˈan.nus/) ve anus (/ˈa.nus/) farklı kelimelerdi. Ānus "kalça", annus yıl, anus ise yaşlı kadın anlamına gelmektedir. Bugün, Latince'nin yavru dilleri olan Roman dillerinin hiçbiri kelimeleri ünlü uzunluklarına göre ayırt edememektedir, ancak İtalyanca kelimeleri ünsüz uzunluklarına göre ayırt edebilmektedir: /anno/ "yıl", /ano/ "anüs". İtalyancada da sesli harfle biten aksanlı hecelerde sesli harf uzaması vardır, ancak sesli harf uzunluğu Latincede olduğu gibi iki kelime arasında fark yaratamaz.